Zwanger

Stel dat je leeft in armoede. Je bent erg jong, je bent 16 jaar oud om precies te zijn, eigenlijk ben je zelf nog een kind. Je leeft van 1 keer een kleine maaltijd eten op een dag en je hebt geen huis waar je in kunt wonen. Je bent mager, je toekomst is onzeker, probeert er alles aan te doen om in leven te blijven en je komt erachter dat je zwanger bent. Wat zal je dan doen? Goede vraag. Dit overkwam mijn biologische moeder. Als ik nu zwanger zou zijn, zou ik mijn kindje houden. De mensen om mij heen weten dat ook. Hier in Nederland hebben we de mogelijkheden om een kind groot te brengen, met behulp van ouders en/of instanties, vindt ik. Ik heb geen idee wat ik gedaan zou hebben als ik 17 jaar oud was en in Haiti zou wonen, want ik ben nu 17 jaar oud. Ik denk niet dat ik het zou kunnen, wat zij voor mij heeft gedaan. Ik zou mijn kind niet los kunnen laten, nooit. Ik denk niet dat ze er bewust voor gekozen heeft om zwanger te willen worden, maar zeker weten doe ik het natuurlijk niet. Ik heb er geen behoefte aan, om haar dat te willen vragen, überhaupt heb ik er nu geen behoefte aan om haar weer te zien en/of te spreken. Ik heb hier mijn leven en zij heeft haar leven daar, als ze tenminste nog leeft, dat is voor mij ook maar de vraag.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

Haiti

Ik ben geboren in Haiti en dat komt omdat ik geadopteerd ben. Haiti is een eiland naast het Dominicaanse Republiek. De hoofdstad van Haiti is Port-Au_Prince. De taal die ze in Haiti spreken is verbasterd Frans. Over het algemeen kent het grootste gedeelte van Haiti armoede, dat is mede de oorzaak waardoor ik ter adoptie ben afgestaan. Mijn biologische moeder leefde in die armoede. Haiti heeft vele rampen gekend. In 2004 was er een hevige overstroming met meer dan 2.000 doden en vermisten en de orkaan Jeanne. In 2005 was er de orkaan Dennis met 45 doden. In 2008 waren er diverse orkanen en stormen met bijna 800 doden en honderden gewonden. In 2010 was er een hele zware aardbeving met een kracht van 7,0 op de schaal van Richter. Diezelfde dag waren er volgens de Haïtiaanse overheid 75.000 mensen in massagraven begraven en schatte de overheid dat er door de aardbeving 100.000 tot 200.000 mensen om het leven zijn gekomen en 1,5 miljoen mensen werden door deze ramp dakloos. In 2016 was er nog de orkaan Matthew die ervoor gezorgd heeft dat er 877 doden waren, duizenden mensen waren gewond en door de orkaan waren er tienduizenden mensen dakloos geworden. Als ik dit soort dingen hoor en lees, ben ik mijn biologische moeder ontzettend dankbaar dat ze de moeilijke keuze heeft gemaakt om mij af te staan. Ik hoop dat ik zoiets nooit hoef mee te maken. Ik zou de pijn niet aankunnen die het met zich meebrengt. Ik besef me elke dag weer een stukje meer, dat als ik niet geadopteerd zou zijn, ik het nooit overleefd zou hebben. Ik zou overlijden vanwege de armoede en de hongersnood of door een ramp die zich in Haiti heeft plaatsgevonden. Ook is Haiti een land van staatsgrepen en dictators. Ik zou er nooit een goede toekomst gehad kunnen hebben die ik hier nu in Nederland wel heb.

Liefz Sophia

Gerelateerde afbeelding

Dit is voor vele mensen de realiteit in Haiti

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Geluk?

Wanneer ben jij gelukkig? Wat maakt iemand gelukkig? Hoe ver ga je voor je eigen geluk of het geluk van een ander? Wat voor de ene geluk is, kan dat voor de ander juist het tegenovergestelde zijn? Zit geluk in iets groots of juist in iets kleins? Is geluk iets positiefs? Moet je gelukkig zijn? Bepaal jij of je gelukkig bent, of oordeelt een ander daarover? Moet je gelukkig zijn om gelukkig te kunnen zijn? Ik sta heel vaak stil bij dit soort vragen. Ik vraag mijzelf de hele dag door allerlei soorten vragen. Voor mij zit geluk in iets kleins. Ik wordt enorm gelukkig van het feit dat mijn familie bij elkaar op verjaardagen zijn. Ik kan er enorm gelukkig van worden als de zon schijnt. Ik wordt gelukkig als ik de geur ruik van een nieuwe auto of benzine, wat mij altijd terug doet denken aan de vakanties met mijn ouders als we naar Frankrijk reden met de auto en dan tussenstops maakten op parkeerplaatsen. Ik wordt gelukkig van een net afgedrukt blaadje die ik uit de printer haal en waarvan ik nog kan voelen dat het blaadje warm is. Van dit soort dingen kan ik ontzettend gelukkig worden. Eigenlijk best gek, toch? Dat dit soort dingen voor mij verschil kunnen maken, dat dit voor mij geluk inhoud. Het gelukkigste wordt ik, als mensen zeggen dat ik op mijn ouders lijk en dan met name mijn moeder, want ik lijk echt heel veel op haar en dan heb ik het niet over mijn biologische moeder. Ik heb het over mijn enige echte moeder, ik heb er ook maar 1, althans zo voelt het. Velen zullen adoptiemoeder of adoptieouders zeggen, maar die term klopt voor mij niet en zelf verwoord ik het ook niet op die manier. Mijn ouders, zijn gewoon mijn mama en papa. Ik ben hun kind en zij zijn mijn ouders, simpeler kan ik het niet voor je maken. Maar nu wordt ik toch wel benieuwd. Wat maakt jou gelukkig?

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Biologische moeder

Wat moet er door haar heen zijn gegaan, mijn biologische moeder toen zij mij heeft afgestaan ter adoptie? Uiteraard kan ik mij indenken dat dat geen makkelijke keuze geweest moest zijn. Ik vraag me vaak af, of ik zoiets zou kunnen. Misschien egoistisch, maar als ik er over nadenk, zou ik mijn kind bij mij houden. Ik denk dat ik zoiets echt niet aan zou kunnen. Mijn biologische moeder heeft deze keuze gemaakt uit ware liefde en waarschijnlijk kon zij het wel aan, waar ik respect voor heb. Ik weet de reden, waarom zij mij naar een kindertehuis heeft gebracht. Ze kon niet meer voor mij zorgen, wat erg logisch is als je in armoede leeft. Als ze mij bij zich zou houden, zou ik dit nu niet kunnen schrijven, dan had ik het namelijk niet overleefd. Ergens ben ik haar dankbaar, maar tegelijkertijd ben ik erg boos op het feit dat het zo is gelopen. Als mensen vragen of ik meer op mijn moeder of vader lijk, antwoord ik meteen ‘mijn moeder’, terwijl ik aan mijn moeder denk. Automatisch spookt een aantal uren later die vraag nog steeds door mijn hoofd heen. Als ik eerlijk tegen mijzelf durf te zijn, weet ik dat natuurlijk niet zeker, ik ben ten slotte geadopteerd. Ik heb alleen een foto van mijn biologische moeder, waar ze net zo oud is als ik nu en daar moet ik het mee doen. Maar als je zou zeggen dat ik echt een kind ben van mijn moeder, zou iedereen mij gelijk geven. Het enige verschil tussen mijn moeder en mij is, dat ik een donkere huidskleur heb en mama blank is, maar dat betekent niet dat ik geen kind ben van haar.

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Huidskleur

Ik zit in de trein en ik zag net twee kinderen met een donkere huidskleur. Als ik mensen zie met dezelfde huidskleur dan ik, voel ik een vlaag van geluk. Het maakt me blij. Het geeft mij net die bevestiging dat ik niet de enige ben met een donkere huidskleur. Technisch gezien weet ik dat ook wel, maar het voelt niet altijd zo. Het gevoel van schaamte is groter en sterker dan het logisch kunnen blijven nadenken erover. Er zijn vele personen die mensen met een donkere huidskleur minderwaardig(er) vinden en dat ook duidelijk laten merken. Dit is iets wat ik niet begrijp en ook nooit zou kunnen begrijpen. Waar komt die mening vandaan die zij daarover hebben? Gelukkig krijg ik nog amper opmerkingen van mensen over mijn huidskleur als ik in het openbaar ben. Eigenlijk is het te gek, toch? Waarom moeten mensen überhaupt opmerkingen daarover maken en zeker onbekende mensen. Ik heb niks met ze van doen en zij ook niet met mij, laat mij lekker rustig over straat lopen. Toen ik jonger was en ik over straat fietste, kreeg ik de ene naar de andere rascistische opmerking naar mijn hoofd geslingerd, dat heeft mij zoveel pijn gedaan en er mede voor gezorgd dat ik erg negatief ben gaan denken over mijn donkere huidskleur, wat eigenlijk jammer is. Het maakt mij tot wie ik ben, het geeft een draai aan mijn eigen ik, mijn eigen identiteit en dat is iets waar ik trots op moet zijn. Toch ?

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

Gemis?

Ik kijk naar buiten, het zonnetje schijnt. Ik ervaar een bepaald onderbuik gevoel in mijn buik. Ik mis iets, maar geen idee van wie of wat. Kun je iemand missen die je nog nooit echt goed hebt gekend? Kun je iemand missen waar je nauwelijks, tot geen informatie over hebt? Kun je iemand missen, waar je nog nooit echt van gehouden hebt? Met die iemand bedoel ik de mensen, waardoor ik op de wereld ben gezet. Zou ik ze kunnen missen? Is dat niet raar? Ik heb wat gegevens over ze, maar dat is het ook wel. Ik heb geen herinneringen meer aan vroeger, daarover. Ik was nog maar 1,5 jaar oud toen ik hier in Nederland kwam, bij mijn lieve ouders. In tegenstelling tot mijn broertje, hij was al zeker 5 jaar oud. Hij heeft nog herinneringen, vage gedachtes, handelingen en geuren die hem terug doen denken aan zijn tijd in Ethiopië. Hij komt uit Ethiopië en ik uit Haïti. Eigenlijk worden baby’s in Nederland altijd meteen op de foto gezet, nadat ze nog geen tien minuten op de wereld zijn. Vanaf 1 jarige leeftijd, werden er pas foto’s van mij gemaakt en bij mijn broertje was dat nog veel later. Ik heb geen babyfoto’s van mijzelf of foto’s die gemaakt zijn tijdens mijn geboorte. Kun je iets missen waar je nog nooit naar verlangd hebt? Of mis ik juist het gevoel van gemis? Waarschijnlijk zullen het vragen blijven, waar ik geen antwoorden op krijg. Wanneer mis jij eigenlijk iets of iemand, pas als die gene of het er niet meer is?

 

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , , , , , , | Een reactie plaatsen

‘Waar kom je vandaan’?

Wat bedoeld iemand eigenlijk als hij of zij aan iemand vraagt waar de ander vandaan komt? Uit welke provincie, welke plaats, welk land of uit welk continent? Hier begint het vaak mee. Als iemand die vraag aan mij stelt, zeg ik meestal ‘Hengelo (Overijssel)’. Ik zie hem of haar dan knikken, maar alsnog blijft die gene mij aankijken. ‘Ik bedoelde eigenlijk wat je afkomst is’, vragen ze dan? ‘Oh, zo.., Haïti’, antwoord ik dan altijd. Voor de gene die niet weten waar Haïti ligt. Haïti ligt in Midden-Amerika, naast het Dominicaanse Republiek. Vaak vragen ze erachteraan of ik en/of mijn ouders hier geboren zijn. Ik vind die vraag heel dubbel. Mijn ouders zijn in Nederland geboren, wat de gene die die vraag stelt als hier beschouwd, lijkt me, maar de mensen waardoor ik op de wereld ben gekomen wonen en hebben nog nooit in Nederland gewoond, zij komen namelijk uit Haïti. Meestal als mensen dit soort vragen aan mij stellen, komt er geen enkel moment in hun op dat ik wel eens geadopteerd zou kunnen zijn, ondanks ik het niet graag verwoord en uitleg op deze manier, blijft het een feit. Ik ben geadopteerd uit Haïti. Nu inmiddels 16 jaar geleden alweer. Als mensen vragen wat mijn afkomst is, reist mijn brein helemaal terug naar mijn verleden. Als ik eerlijk naar mijzelf durf te zijn, heb ik het niet graag over dat stuk van mijn verleden en dan praat ik over mijn geboorte in Port-Au-Prince, de hoofdstad van Haïti. Je weet pas hoe het is en voelt om geadopteerd te zijn, als jijzelf daadwerkelijk degene bent die geadopteerd is. Het kan zijn dat je artikelen hebt gelezen, verhalen van mensen hoort die geadopteerd zijn of blogs leest over adoptie, net zoals je de mijne leest, tot de dag van vandaag ben ik van mening dat de gene die geadopteerd is er alleen over mee kan praten. Ondanks ik trots ben op mijn Haïtiaanse bloed en mijn ouders ontzettend dankbaar ben voor hun liefde die ik van ze krijg en het grootbrengen van mij, ondervind ik er in mijn ogen vaker meer nadelen als voordelen aan. Ik heb een donkere huidskleur, ik heb tot de dag op vandaag nog steeds last van afkeurende blikken, racistische opmerkingen en last van mensen die discrimineren en zo kan ik nog wel even doorgaan. Mensen denken er vaak (veel) te luchtig over in mijn ogen en hoor ik van ze aan dat doordat ik geadopteerd ben, ik hier in Nederland een goede toekomst kan opbouwen, ik hier twee ouders heb die zielsveel van mij houden en ik dankbaar moet zijn dat ik niet meer in Haïti woon. Ergens kan ik ze natuurlijk wel begrijpen, maar aan de andere kant ook weer niet, alles heeft voor en nadelen. Als ik in Haïti was opgegroeid, was dat veel beter geweest voor mijn sociale, geestelijke en emotionele ontwikkeling, voor mijn identiteit, voor mijn leerproces om mensen te leren durven vertrouwen, en zo zou ik nog wel even door kunnen gaan. Zoals ik net ook al zei, alles heeft voor en nadelen. De reden dat ik een blog heb aangemaakt over mijn adoptie in het algemeen, is dat ik mijn ervaringen, gedachtes en ideeën met anderen wil delen. Ik wil mensen meer kennis laten maken met de term adoptie, waar velen tot mijn grote verbazing, nauwelijks tot helemaal niks vanaf weten en ik wil ook laten inzien dat het onderwerp adoptie geen taboe is. Ik vindt dat er nog altijd veel te weinig over word gesproken en dat daar verandering in mag komen. Een adoptie kan iets heel puurs en moois zijn, maar tegelijkertijd ook iets heel heftigs en onbegrijpelijks, vandaar dat ik mijn verhalen hierover met jullie wil delen, omdat ik zelf iemand ben die geadopteerd is. Uiteraard ben ik ontzettend dankbaar voor het feit dat mijn ouders mij hebben mogen adopteren, ik had door niemand anders geadopteerd willen worden. Door mijn ouders sta ik nu hier, waar ik wil staan en heb ik een toekomst voor me waar ik mij op kan richten. Daarnaast ben ik mijn ouders heel erg dankbaar voor de onvoorwaardelijke liefde die ze mij hebben gegeven, vanaf het moment dat ik 16 jaar geleden in hun armen lag, dat zijn dingen en ervaringen die iemand mij nooit meer af kan pakken, daar zorg ik wel voor.

 

Liefz Sophia 

Geplaatst in Geen categorie | Tags: , | Een reactie plaatsen