Adoptieouders of ‘echte ouders’?

Ik krijg vaak de vraag wat mijn afkomst is, waarop ik antwoord dat ik Haïtiaans ben. Daarna krijg ik meestal de vraag of ik wel in Nederland geboren ben, waarop ik nee antwoord. Waar ben je dan geboren? In Haïti, ik ben verhuisd naar Nederland, zeg ik dan. Zijn je ouders ook donker? Nee. Ik vind het prima om dat soort vragen te beantwoorden, maar ik hou de informatie klein en niet uitgebreid. Ik ben niet graag het meisje, dat geadopteerd is. Ik schaam mij er niet voor, maar toch doet het mij pijn als mensen vragen of ik mijn ‘adoptieouders’ ook zie als mijn eigen echte ouders. Waarom niet? Waarom zie ik mijn ouders, de mensen die mij groot hebben gebracht en mij al hun liefde geven die ze hebben, niet als mijn ‘echte ouders’? De mensen waar ik naartoe kan als ik moet huilen, die mij aanmoedigen langs de zijlijn tijdens een voetbalwedstrijd, die mij aan het lachen maken, waarvan ik dingen leer en bij in huis woon. Waarom zou ik hun niet zien als mijn ‘echte ouders’? Zij zijn mijn ouders en ook de enige ouders die ik heb en dat is iets war ik wel trots op ben.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Leef voor jezelf

Soms zeg je zinnen die je niet meent of spreek je woorden uit waar je eigenlijk helemaal niet achter staat.. En waarom? Om anderen tevreden te houden, om jezelf maar gerust te stellen of om de waarheid maar zover mogelijk vooruit te schuiven. Alle drie kan ik begrijpen, maar dat betekend niet ik het goed keur en erachter sta. Desondanks doe ik het toch. Ik betrap mij er elke dag weer op. Wij mensen zijn vaak te bang, wat anderen wel niet van ons vinden. Iedereen heeft toch altijd wel een (voor)oordeel klaarstaan, dus leef. Durf te leven. Houdt het bij jezelf. Wees jezelf. Leef voor jezelf.

 

 

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Woede

Ik ben vaak boos op alles en iedereen. Velen kunnen het in mijn ogen niet of nooit goed doen. Er zit zoveel opgekropte woede in mij, waar ik last van heb. Hoe krijg ik dat eruit, als het er vanaf jongs af aan al in zit? Ik ben kwaad op het feit dat de vrouw die mij op deze wereld heeft gezet, mij naar een kindertehuis heeft gebracht. Zo kwaad ben ik op dit moment dat ik het bij ‘de vrouw’ houd. Ik ben kwaad op het feit dat de adoptie elke dag weer zo’n grote impact heeft op mijn leven. Ten derde ben ik kwaad dat ik een donkere huidskleur heb en zo kan ik nog wel even doorgaan. Is dit terecht, om hier allemaal kwaad over te zijn? Velen zeggen dat het verspilde energie is. Als ik een beetje logisch nadenk, weet ik dat ook wel, maar dat betekend niet dat ik zomaar opeens kan schakelen. Het kost mij veel moeite om mijn woede te bedwingen, omdat ik elke dag met de feiten geconfronteerd word. Ik wou dat ik mijn woede wat makkelijker in energie om kon zetten, waar ik wat uit kan halen. En soms heb je woede nodig om door te kunnen gaan, om het diepste in je hart te voelen en te weten wat jou maakt tot deze persoon. Maar tot de dag op vandaag, wou ik dat het anders was geweest. Dat ik die woede in positieve energie om kon zetten, waar ik wat aan zou hebben. Maargoed…, dat is makkelijker gezegd, dan gedaan. Toch vecht ik elke dag weer om die woede mijn leven niet te laten beheersen. Woede maakt je ook krachtig en dat is wat ik ben. .

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Don’t give up

Het leven is veel te mooi om alleen maar te zitten treuren. Je moet energie halen uit de dingen die je energie geven. Ondanks het feit dat ik deze woorden vermeld, weet ik ook dat het makkelijker gezegd is, dan gedaan. Probeer je lichaam te voeden met succeservaringen en probeer overal het positieve ervan in te zien. Waarom huilen, als je ook kunt lachen? Waarom boos doen tegen anderen, als je samen het verschil kunt maken? Waarom opgeven, als je ook door kunt gaan met je dromen volgen en jezelf uit kunt blijven dagen om het beste in jezelf naar boven te halen?

 

 

 

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

16 jaar later

Afgelopen zaterdagmiddag heb ik afgesproken met een meisje in Zwolle. We kennen elkaar al bijna 16 jaar lang, zonder dat we elkaar bewust ontmoet hebben. In Haïti zaten wij in hetzelfde kindertehuis, beiden zijn we geadopteerd, daarin delen wij een verleden met elkaar. Zij is drie dagen eerder dan mij naar Nederland gekomen. Ik vond het spannend om haar (weer) te ontmoeten met het idee dat wij er een bewuste herinnering aan overhouden. Ik vroeg mij heel erg af hoelang ze was, of we op elkaar leken en hoe zij met haar adoptie omgaat. We hebben enorme raakvlakken, maar op vele dingen verschillen we ook van elkaar. We bleven maar herhalen hoe bijzonder we het vonden dat we als baby samen in hetzelfde kindertehuis hebben gezeten en na zoveel jaar later elkaar weer zien. Toen haar ouders haar kwamen ophalen, hadden ze ook een aantal foto’s en video’s van mij gemaakt, die ik vorige week toe gemaild kreeg. Toen ik de foto’s bekeek, voelde ik alle emoties tegelijkertijd door mijn lichaam heengaan. Ik wist niet dat dat mogelijk was en het voelde dus ook erg raar. De emotie verdriet overheerste en nam mij in haar macht. Ik kon alleen maar huilen, terwijl ik door de foto’s heen scrolde, waarop ik te zien was. Het voelde voor mij heel erg confronterend, maar wat was ik blij dat haar ouders deze foto’s met mij erop hadden genomen. Een stukje verleden van mij is bevestigd en nog duidelijker geworden. Wat vind ik het vaak jammer dat ik die tijd in Haïti, dat deel van mijn verleden, niet meer kan herinneren. Onbewust draag ik het bij mij, wat ik elke dag weer merk, maar bewuste herinneringen van die tijd zijn vervaagd en achtergebleven in mijn babyhoofdje. Had jij alles van 0 tot 4 jarige leeftijd nog bewust willen kunnen herinneren?

 

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Foto’s

Als ik een foto van mijzelf zie, van vroeger, wordt ik verdrietig. Ik vraag mij af waarom, maar heb er geen antwoord op. Komt het door de herinnering van dat moment, die je niet meer kunt aanvullen of doordat ik graag terug wil naar die tijd, omdat ik zo vreselijk veel spijt heb van bepaalde dingen die ik gedaan heb? Ik krijg er denk ik op korte termijn geen antwoord op, maar dat is prima. Ik laat het erbij, maar dat maakt het voor mij niet minder verdrietig. Foto’s blijf ik maken met mijn Canon, want op dat moment kan ik er wel van genieten. Hebben foto’s voor jullie ook zoveel waarde?

 

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

Rollercoaster

De afgelopen weken heb ik ervaren als een enorme rollercoaster en verliep tegelijkertijd als een waas aan mij voorbij. Ik heb gehuild, verdriet ervaren en tegelijkertijd voor mij de betekenis van het leven herkend. Ik ben in 1 week tijd mijn oma verloren en mijn vriend, nu mijn ex-vriend. Mijn oma heeft de ziekte longkanker niet overleeft en dat is de reden dat we haar zijn verloren. Mijn ex is niet overleden, maar ik ben hem verloren door de schuld van iemand anders. Nu denk je misschien bij jezelf, ‘makkelijk he, om de schuld bij een ander neer te leggen’?, maar in dit geval was het echt niet mijn schuld. Door een jaloers meisje ben ik hem kwijt geraakt en hij mij. Onze relatie was blijkbaar niet sterk genoeg, om daar tegen bestand te zijn? Het maakt mij kwaad dat deels door een buitenstaander mijn relatie kapot is gegaan. Ben ik beter af zonder mijn ex-vriend of toch niet? Moet ik nog boos blijven of hem op sommige momenten toch wel durven missen? Hoeveel kan een mens aan? Hoeveel kan ik aan? Dat lijkt mij natuurlijk verschillend per persoon. Ik weet niet hoe ik mij moet voelen, hoe ik mij kan voelen, hoe ik mij wil voelen. Waarmee ga ik verder en waar eindigt het? Ik draag oma’s ketting, die ze elke dag droeg. Ik ben er zo blij en voorzichtig mee en dankbaar dat ik haar ketting nu mag hebben. Ik voel mij deels door de ketting en de herinneringen die ik aan haar heb nog met haar verbonden. Ik hoop zo erg dat ze nu rust heeft en gelukkig is, dan durf ik dat ook te zijn. Ik mis ze, allebei, maar ik voel dat ik sterk ben. Deze gebeurtenissen laten mij inzien hoe belangrijk familie (voor mij) is, want zonder mijn ouders, was ik hier nooit doorheen gekomen. Is familie voor jullie net zo belangrijk, als voor mij?

Liefz Sophia

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen